Ksiądz kan. Jan Golędzinowski

Ksiądz Jan Ignacy Golędzinowski urodził się 27 września 1877 w Zaborowie — wsi położonej na południu Puszczy Kampinoskiej. Jako kilkuletni chłopiec został wysłany na naukę do Warszawy, gdzie uczęszczał do prywatnej szkoły Grabowskiego, a następnie ukończył warszawskie I Progimnazjum. W 1895 r. rozpoczął studia w Seminarium Duchownym w Sandomierzu, gdzie — pomimo szykan władz carskich — klerycy dorastali w atmosferze apoteozy czynu powstańczego 1863 r.

W lipcu 1901 r. otrzymał święcenia kapłańskie i został wikariuszem w kościele pw. Św. Trójcy w Andrzejowie. W 1902 r. założył tajną szkołę średnią, w której uczył dzieci niedozwolonych przedmiotów — historii Polski, historii literatury polskiej i geografii Polski. Szkoła została wykryta i zlikwidowana, a księdza przeniesiono do Kossowa, gdzie również natychmiast założył szkołę.

W czasie pobytu w Nowym Korczynie działały Kółka Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, z których młodzież wstępowała do tworzących się Legionów Polskich. Za powszechną agitację na rzecz Legionów został aresztowany i przewieziony do Peterhofu pod Petersburgiem, gdzie organizował domy opieki, sierocińce, ochronki, bursy i szkoły dla emigrantów. Po trzech latach tułaczki wrócił do Ojczyzny.

W sierpniu 1920 r., gdy pod Warszawę podchodziły wojska bolszewickie, ks. Golędzinowski wstąpił ochotniczo do wojska — był kapelanem szpitala wojskowego i niósł pomoc rannym na dworcach w Warszawie. W 1924 r. został proboszczem parafii w Wołominie, gdzie wybudował kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej i dał się poznać jako niezwykle aktywny społecznik — prezes Kasy Spółdzielczej, prezes Komitetu Pomocy Bezrobotnym, kapelan Związku Strzeleckiego (odznaczony Krzyżem Niepodległości), dyrektor sierocińca, radny miejski i założyciel orkiestry dętej.